Charakterystyka ras

Owce sprowadzone do Polski w latach trzydziestych XX wieku. Mają dużą przydatność do produkcji jagniąt rzeźnych. Owce masywne o dobrze zaznaczonych cechach mięsnych, wełna typu merynosowego. Umaszczenie białe z dość często występującymi zażółceniami, głowa szeroka, bezrożna o prostym profilu i dużych poziomo ustawionych uszach. Owca wcześnie dojrzewająca, asezonalna.

Typ owcy mięsno-wełnistej. Owce duże o silnej konstytucji. Pole obrostu wełną obejmuje oprócz głowy i tułowia także nogi, niekiedy poniżej stawu skokowego. Owca o dobrze zaznaczonych cechach mięsnych. Tułów długi, głęboki, dobrze rozwinięty. Grzbiet szeroki, dobrze wykształcony zad oraz wysklepiona i szeroka klatka piersiowa. Rasa wcześnie dojrzewająca o charakterystycznej asezonalności występowania rui.

Rasa wytworzona w latach trzydziestych przez uszlachetnienie owiec pomorskich trykami rasy fryzyjskiej, a później trykami rasy kent. Owce duże, o budowie typowej dla zwierząt mlecznych. Głowa duża o długich uszach, bez rożne, średnio umięśnione. Charakteryzuje się bardzo wysoką plennością. Wełna jednolita, falista o luźnym słupku, umaszczenie białe. Tryczki i maciorki dojrzewają płciowo w wieku ok. 10 miesięcy.

Rasa powstała w wyniku krzyżowania miejscowych owiec żuławskich trykami rasy fryzyjskiej oraz holsztyńskiej, a później także rasą teksel. Owce o dużej ramie ciała i silnej konstytucji. Wełna jednolita średnio gruba i gruba, umaszczenie białe. Okrywa wełnista półotwarta. Owce o dobrze zaznaczonych cechach mięsnych. Dojrzewanie płciowe średnio wczesne.

Rasa wywodząca się z od rosyjskiej rasy kożuchowej. Owce średniej wielkości. Wełna średnio gruba i gruba, mieszana o charakterystycznym połysku. Pole obrostu wełną nie obejmuje głowy, nóg i brzucha. Umaszczenie ciemne, głowa i kończyny czarne z białymi plamami. Owca o słabo zaznaczonych cechach mięsnych. Rasa wcześnie dojrzewająca, o bardzo wysokiej plenności, charakteryzuje się asezonalnością występowania rui.

Jedna z najbardziej rozpowszechnionych angielskich ras mięsnych. Sprowadzona do polski w latach siedemdziesiątych XX wieku. Charakteryzują się bardzo dobrymi cechami mięsnymi, wykorzystywane do produkcji jagniąt na tucz. Owce duże o silnej sylwetce. Umaszczenie białe z pojedynczymi kolorowymi włosami, głowa i kończyny czarne. Rasa wcześnie dojrzewająca, maciorki używane do rozrodu w wieku 7-8 miesięcy.

Owca mała, drobna, charakteryzująca się znacznym dymorfizmem płciowym. Wykazuje charakterystyczne cechy owiec prymitywnych. Niezwykle odporna na choroby, mała wybredność w żywieniu, sezonalność rozrodu oraz częste mioty pojedyncze. Umięśnienie słabe. Okrywa wełnista luźna, rzadka, mieszana. Umaszczenie pożądane białe jednolite, dopuszczalne czarne, brązowe i łaciate. U samic dopuszczalne szczątkowe rogi tzw. „kozie”, samce zawsze rogate. Dojrzewanie płciowe raczej późne ok. 9-12 miesięcy.

Odmiana wyhodowana w kraju w wyniku krzyżowania merynosa polskiego trykami ras leine i kent. Zwierzęta średniej wielkości, sylwetka osadzona na dość krótkich nogach. Owca o dość przeciętnych cechach mięsnych i silnym instynkcie stadnym. Umaszczenie białe. Dojrzewanie płciowe średnio wczesne, maciorki mogą być użyte do rozrodu w wieku 10-12 miesięcy.

Owce średnio duże. Wełna krzyżówkowa cienka do średnio grubej, umaszczenie białe. Pole obrostu wełną obejmuje tułów, głowę poza częścią twarzową, podbrzusze, na nogach sięga do stawu skokowego i nadgarstkowego. Owca o dość dobrze zaznaczonych cechach mięsnych. Charakteryzuje ją dobra przydatność do produkcji jagniąt rzeźnych. Jest to owca wcześnie dojrzewająca. Maciorki mogą być kryte już w wieku 8-10 miesięcy.

Owca krajowa od dawna wypasana w północno-wschodnich rejonach Polski. Owca drobna o suchej konstytucji i harmonijnej budowie. Wełna frakcyjna, mocna. Na szyi, podgardlu, mostku, a u tryków i na grzbiecie dopuszczalna jest czarna grzywa z włosów rdzeniowych. Okrywa wełnista otwarta porastająca na całym tułowiu i partii brzucha. Głowa, kończyny i ogon nie owełnione, pokryte sierścią. Skóry bardzo dobrze nadające się do wyrobu kożuchów. Za podstawowe umaszczenie uznaje się okrywę siwą i ciemno siwą. U tryków szeroko rozstawione ślimakowate rogi, maciorki w zasadzie bezrożne. Mięso tych owiec charakteryzuje się wyjątkowymi walorami smakowymi, przypominającymi dziczyznę. Pożądane wczesne dojrzewanie płciowe, w wieku 6-7 miesięcy.

Linia syntetyczna owiec wytworzona na potrzeby regionu lubelskiego ukierunkowana na produkcję jagniąt rzeźnych, w wyniku krzyżowania owiec uhruskich z trykami ras mięsnych. Owca dość duża, o dobrze zaznaczonym umięśnieniu i dobrej plenności. Głowa średnio szeroka, słabo owełniona, bezrożna, dopuszcza się szczątkowe poroże. Umaszczenie białe, dopuszcza się barwne plamy. Dojrzewanie płciowe wczesne, maciorki mogą być użyte do rozrodu w pierwszym roku życia.

Linia syntetyczna owiec wytworzona na potrzeby regionu lubelskiego ukierunkowana na produkcję jagniąt rzeźnych, w wyniku krzyżowania owiec uhruskich z trykami ras mięsnych. Owca dość duża, o dobrze zaznaczonym umięśnieniu i dobrej plenności. Głowa średnio szeroka, słabo owełniona, bezrożna, dopuszcza się szczątkowe poroże. Umaszczenie białe, dopuszcza się barwne plamy. Dojrzewanie płciowe wczesne, maciorki mogą być użyte do rozrodu w pierwszym roku życia.

Powstała w wyniku krzyżowania lokalnych owiec francuskich z merynosem, a następnie z mięsnymi trykami angielskimi. Owce duże, głowa mała, bezrożna. Owce o dużym temperamencie i żywotności, płochliwe. Okrywa wełnista rzadka, runo półzamknięte, umaszczenie białe. Owca o bardzo dobrze zaznaczonych cechach mięsnych, stosunkowo małym otłuszczeniem i wysokimi przyrostami masy ciała. Charakteryzuje się szybkim tempem wzrostu jagniąt i dobrą jakością tuszek.

Owce duże o silnej konstytucji. Wełna o charakterze merynosowym, porastająca całe ciało owcy z wyjątkiem partii twarzowej i dolnych części kończyn. Umaszczenie jednolite białe, dopuszczalne ciemne i żółtobrązowe odcienie na głowie, uszach i nieowełnionych częściach kończyn Charakteryzują się dobrymi cechami mięsnymi, a jagnięta przydatne są do tuczu mlecznego, średnio intensywnego a także intensywnego. Asezonowość jej rozrodu pozwala na regularną produkcję jagniąt przez cały rok. Pożądane jest wczesne dojrzewanie, zaleca się pierwsze krycie w wieku ok.1,5 roku.

Odmiana wyhodowana w kraju. Owce dość duże o silnej konstytucji, maciorki bezrożne. Umaszczenie barwne, najczęściej czarne, sporadycznie siwe. Prawie wszystkich osobników występują białe plamy na głowie, często biały jest koniec ogona, jak również ”skarpetki” na kończynach. Pole obrostu wełną obejmuje oprócz głowy i tułowia także nogi, niekiedy poniżej stawu skokowego. Owca o dobrze zaznaczonych cechach mięsnych. Rasa wcześnie dojrzewająca o charakterystycznej asezonalności występowania rui, maciorki mogą być kryte już w pierwszym roku życia.

Odmiana wyhodowana w kraju. Owca bezroga, mięsna, która charakteryzuje się bardzo dobrym umięśnieniem, szybkim tempem wzrostu jagniąt i wysoką jakością tuszek. Umaszczenie białe, głowa i kończyny czarne do brązowego z białym nalotem. Wełna słupkowa z dobrym polem obrostu wełną. Dojrzewanie płciowe ok. 8-9 miesięcy, sezonowe występowanie rui.